شبی از پشت یک تنهایی غمناک و بارانی

تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

و این بود آخرین حرفت و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت ...

بیا تو ادامشو ببین

بیا تو ادامشو ببین

به نام او ..... اویی كه تو را برای من آفرید

سعادتمند حقیقی كسی است كه همیشه و همه جا و به همه چیز و همه كس می خندد.

 کاش می شد سرزمین عشق را // در میان گامها تقسیم کرد

کاش می شد با نگاه شاپرک عشق را // بر آسمان تفهیم کرد 

کاش می شد با دو چشم عاطفه // قلب سرد آسمان را ناز کرد
کاش می شد با پری از برگ یاس // تا طلوع سرخ گل پرواز کرد
کاش می شد با نسیم شامگاه // برگ زرد یاس ها را رنگ کرد
کاش می شد با خزان قلبها // مثل دشمن عاشقانه جنگ کرد
کاش می شد در سکوت دشت شب // ناله غمگین باران را شنید
بعد دست قطره هایش را گرفت // تا بهار آرزوها پر کشید 
کاش می شد مثل یک حس لطیف // لا به لای آسمان پر نور شد
کاش می شد چادر شب را کشید // از نقاب شوم ظلمت دور شد
کاش می شد از میان ژاله ها // جرعه ای از مهربانی را چشید
در جواب خوبها جان هدیه داد // سختی و نامهربانی را ندید
کاش می شد با محبت خانه ساخت // یک اطاقش را به مروارید داد
کاش می شد آسمان مهر را // خانه کرد و به گل خورشید داد
کاش می شد بر تمام مردمان // پیشوند نام انسان را گذاشت
کاش می شد که دلی را شاد کرد // بر لب خشکیده ای یک غنچه کاشت
کاش می شد در ستاره غرق شد // در نگاهش عاشقانه تاب خورد
کاش می شد مثل قوهای سپید // از لب دریای مهرش آب خورد
کاش می شد جای اشعار بلند // بیت ها راساده و زیبا کنم
کاش می شد برگ برگ بیت را // سرخ تر از واژه رویا کنم
کاش می شد با کلامی سرخ و سبز // یک دل غمدیده را تسکین دهم
کاش می شد در طلوع باس ها // به صنوبر یک سبد نسرین دهم
کاش می شد با تمام حرف ها // یک دریچه به صفا را وا کنم
کاش می شد در نهایت راه عشق // آن گل گم گشته را پیدا کنم

کـــاش می شد ...

بیا تو ادامشو ببین

به روی گونه تابیدی و رفتی // مرا با عشق سنجیدی و رفتی
تمام هستی ام نیلوفری بود // تو هستی مرا چیدی و رفتی
کنار انتظارت تا سحر گاه // شبی همپای پیچک ها نشستم
تو از راه آمدی با ناز و آن وقت // تمنای مرا دیدی و رفتی
شبی از عشق تو با پونه گفتم // دل او هم برای قصه ام سوخت
غم انگیزست توشیداییم را // به چشم خویش فهمیدی و رفتی
چه باید کرد این هم سرنوشتی ست // ولی دل را به چشمت هدیه کردم
سر راهت که می رفتی تو آن را // به یک پروانه بخشیدی و رفتی
صدایت کردم از ژرفای یک یاس // به لحن آب نمنک باران
نمی دانم شنیدی برنگشتی // و یا این بار نشنیدی و رفتی
نسیم از جاده های دور آمد // نگاهش کردم و چیزی به من نگفت
تو هم در انتظار یک بهانه // از این رفتار رنجیدی و رفتی
عجب دریای غمناکی ست این عشق // ببین با سرنوشت من چه ها کرد
تو هم این رنجش خاکستری را // میان یاد پیچیدی و رفتی
تمام غصه هایم مثل باران // فضای خاطرم را شستشو داد
و تو به احترام این تلاطم // فقط یک لحظه باریدی و رفتی
دلم پرسید از پروانه یک شب // چرا عاشق شدی سر عجیبی ست
و یادم هست تو یک بار این را // ز یک دیوانه پرسیدی و رفتی
تو را به جان گل سوگند دادم // فقط یک شب نیازم را ببینی
ولی در پاسخ این خواهش من // تو مثل غنچه خندیدی و رفتی
 دلم گلدان شب بو های رویا ست // پر است از اطلسی های نگاهت
تو مثل یک گل سرخ وفادار // کنار خانه روییدی و رفتی
تمام بغض هایم مثل یک رنج // شکست و قصه ام در کوچه پیچید
ولی تو از صدای این شکستن // به جای غصه ترسیدی و رفتی
 غروب کوچه های بی قراری // حضور روشنی را از تو می خواست
تو یک آن آمدی این روشنی را // به روی کوچه پاشیدی و رفتی
کنار من نشتی تا سپیده // ولی چشمان تو جای دگر بود
و من می دانم آن شب تا سحرگاه // نگارت را پرستیدی و رفتی
نمی دانم چه می گویند گل ها // خدا می داند و نیلوفر و عشق
به من گفتند گل ها تا همیشه // تو از این شهر کوچیدی و رفتی
جنون در امتداد کوچه عشق // مرا تا آسمان ها با خودش برد
و تو در آخرین بن بست این راه // مرا دیوانه نامیدی و رفتی
شبی گفتی نداری دوست من را // نمی دانی که من آن شب چه کردم
خوشا بر حال آن چشمی که آن را // به زیبایی پسندیدی و رفتی
هوای آسمان دیده ابریست // پر از تنهایی نمناک هجرت
تو تا بیراهه های بی قراری // دل من را کشانیدی و رفتی
پریشان کردی و شیدا نمودی // تمام جاده های شعر من را
رها کردی شکستی خرد گشتم // تو پایان مرا دیدی و رفتی